« Kiezen: een tandje er bij | Startpagina | Nieuws uit Zuid-Afrika »
Van com-mu-ni-catie naar komt-u-in-actie
Door Lars Moratis | June 16, 2010
‘Duurzaam beleid nog altijd onbekend bij de consument’, kopt een artikel van de website communicatieonline.nl. Slechts 20 procent van de Nederlandse consumenten is er van op de hoogte of bedrijven maatschappelijk verantwoord ondernemen, blijkens het onderzoek ‘De Groene Barometer’.Dat vind ik eerlijk gezegd nog veel, 20 procent. Sterker nog, ik denk dat dit percentage een stuk lager is als je daar in meer detail naar zou kijken.
Bedenk namelijk dat het hier waarschijnlijk geen feitelijke kennis van consumenten betreft, maar perceptie: geconstrueerde beelden van het duurzaamheidsgehalte van bedrijven. Deze beelden komen met name tot stand door communicatie door bedrijven. Hoe dan ook, op de hoogte zijn is wat anders dan een beeld ergens van hebben.
Daarnaast speelt nog dat productcommunicatie is iets anders dan bedrijfscommunicatie. Neem nu bijvoorbeeld producten die je in de supermarkt vindt. Van hoeveel producten weet je dat ze ‘duurzaam’ zijn? (Nog los van de verschillende smaken duurzaam. Via hoeveel producten kun je snel vaststellen of ze afkomstig zijn van een bedrijf dat ook daadwerkelijk maatschappelijk verantwoord onderneemt? En hoe duurzaam opereert de supermarkt(keten) waar je deze boodschappen doet eigenlijk zelf?
Er zijn natuurlijk ook redenen om niet te communiceren over MVO. Sowieso moet dat niet opzichtig gebeuren, maar zelfs voor het in zijn geheel niet communiceren over MVO richting consumenten kunnen goede redenen bestaan. Zo kunnen er risico-overwegingen ten grondslag liggen aan het niet communiceren over MVO. Het is vaak lastig om een MVO-claim zodanig te onderbouwen dat er geen gaten in geschoten kunnen worden. Ieder potentieel gat is een risico, omdat het de geloofwaardigheid van het product of dienst en het bedrijf aan kan tasten. Een andere reden om niet te communiceren over MVO kan zijn dat communicatie diffuus wordt – het ene duurzaam is de andere niet, zelfs niet voor vergelijkbare producten binnen een merk (dat vervolgens onderdeel is van een merkenportfolio van een groter concern). Maak dat klanten maar eens duidelijk. Een derde reden om niet te communiceren ligt in de aversie die het bij consumenten kan oproepen. Er zou volgens trendwatcher Adjiedj Bakas zelfs een zekere ‘groenmoeheid’ zijn ontstaan. Let wel: communiceren over MVO is zonder meer manageable en kan zeker de moeite waard zijn en renderen, maar het is tegelijkertijd iets dat je als bedrijf niet lichtvaardig moet opvatten of waar geen risico’s aan zitten.
Wie doen het goed volgens het onderzoek? Triodos staat, niet geheel onverwacht, op nummer 1 in de top-10 van bedrijven die door consumenten het beste worden beoordeeld. Ook ‘usual suspects’ Rabobank, ASN en Ikea behoren tot deze groep, evenals verzekeraars Unive en CZ. Energieleveranciers Greenchoice, Nuon en Oxxio nemen respectievelijk plek 2, 7 en 8 in. En op nummer 10: Jumbo (en dus niet Albert Heijn) – als enige supermarkt.
Eenderde van de respondenten in het onderzoek blijkt een voorkeur te hebben voor duurzame/verantwoorden producten en diensten. Slechts 17% van de consumenten weet welke producten en diensten afkomstig zijn van bedrijven die duurzaam ondernemen, aldus het onderzoek. Consumenten vinden het dus lastig om duurzame producten en duurzame bedrijven te herkennen. Hoe vormen zij dan hun oordeel op basis van duurzaamheid/MVO? Hoe kan duurzaamheid een overweging in hun koopproces zijn zonder informatie? Op welke manier worden zij in actie gebracht om duurzaam te consumeren als zij dat willen?
Ik heb altijd geleerd dat er in essentie twee partijen zijn bij communicatie: een zender en een ontvanger. Marktkansen te over voor duurzaamheid, zou je zeggen. Maar dan moet je het als consument wel kunnen weten.
Kijk voor het volledige artikel op: http://www.communicatieonline.nl/nieuws/bericht/duurzaam-beleid-nog-altijd-onbekend-bij-consument/.
Topics: MVO |
Comments
You must be logged in to post a comment.
